Wileński fotograf Kęstutis Stoškus ukazuje w swoich fotografiach dwa aspekty: dewastację i odnowę budowli sakralnych. Zainteresowany jest ich głębszym znaczeniem, poetycznymi aspektami tych procesów. Jednocześnie dokumentuje on swoimi pracami postępowanie z kulturowym dziedzictwem w kraju, który przeżył pełną zmian historię - od unii z Polską, poprzez wcielenie do carskiej Rosji, pierwszą Republikę Litewską, Litewską SSR aż po niepodległość od 1990/1991.

Centralne znaczenie dla uzmysłowienia dzisiejszej Republice Litewskiej wspólnego europejskiego dziedzictwa mają nauki humanistyczne i kultura. Dokumentowanie oraz ochrona zabytków architektury są tego zewnętrznym wyrazem. - w czasach wileńskich. Jednym z pierwszych, a zarazem najznamienitszych projektów Kazimierza Macura był projekt rekonstrukcji hełmu na wieży Ratusza Głównomiejskiego. Później przyszła kolej na odbudowę Kaplicy Królewskiej, Domu Przyrodników, klasztoru ojców palotynów oraz gdańskich kościołów.

Wystawie towarzyszy publikacja z fotografiami i dokumentacjami kościołów oraz rozprawami litewskich, polskich i niemieckich specjalistów: Wileńska architektura sakralna doby baroku. Dewastacja i restauracja. Kęstutis Stoškus - Fotografie. Wydane przez Andrea Langer i Dietmar Popp. Pod red. Jakuba Sito i Małgorzaty Omilanowskicj Marburg/Warszawa 2005.

Fotograf Kęstutis Ipolitas Stoškus (ur. 13 marca 1951 roku w Wilnie) ukończył w 1973 roku studia na wydziale ekonomii Uniwersytetu Wileńskiego. W zawodzie ekonomisty pracował do 1985 roku, kiedy zaczął zajmować się fotografią artystyczną. W krótkim czasie zdobył międzynarodowy rozgłos. Jego prace nie tylko znalazły się na stronach licznych albumów fotograficznych, przewodników turystycznych i katalogów, ale były również wystawiane - między innymi w 1996 i 1998 roku w Gdańsku oraz w 2002 i 2003 roku w Marburgu, Lipsku i Kilonii. Jego prace znalazły się na wystawach fotografii litewskiej: 1997 i 1998 we Francji, 1999 na Słowacji, 2000 w Chinach, 2002 w Meksyku. Jest członkiem Stowarzyszenia Fotografów Litewskich i zalicza się do jego najbardziej znaczących przedstawicieli. Od 1994 roku pracuje w Litewskim Muzeum Narodowym w Wilnie.